Siedzi mi to w głowie i nie chce wyjść.
Ten blog to jest takie bezsensowne nawoływanie o pomoc,na które nikt nie odpowie.
Rozmowy z Light,czy z moim chłopakiem,z którym nie powinnam być,nazwijmy go Dark,pomagają mi i zapominam.
O nieustannym głodzie,o pojebanych rodzicach,którzy co chwila zmieniają nastawienie do mnie,jakby nie mogli się zdecydować.
Light jest cudowna,ryczę przez nią (w dobrym sensie tego słowa znaczeniu) już drugi raz w tym roku.
Wiem,że ona też ma swoje problemy.
Kocha chłopaka,którego nawet nie zna,a boi się do niego zagadać.
Jest piękna i w ogóle cudowna,ale tego nie widzi i ciągle zrzędzi jaka ona to nie jest.
Czasami ja też na nią pozrzędzę jaka to ona nie jest,żeby się w końcu ogarnęła.
Jest kochana.I jest taka miękka (czyt.fajna do przytulania).
I mimo wszystko sobie radzi i ma dziwne odpały.
Now,I'm proud of you Light.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz